فصل ششم : عترت ( عليهم السلام ) به مناسبت مطالبى كه در مورد قرآن كريم و تأثير شگرف انس با آن كتاب نورانى در پيشرفت سير و سلوك بيان شد ، لازم است قدرى به ضرورت تمسّك به ثقل قرآن ، يعنى عترت ( عليهم السلام ) پرداخته شود و اثرات سازندهء ارتباط با چهارده‌معصوم ( عليهم السلام ) ، تشريح گردد . از جمله رواياتى كه پيامبر اكرم ( ص ) در هر فرصتى براى مردم بيان مىفرمودند و در مدّت بيست و سه سال رسالت ، مخصوصاً در آن ده سالى كه در مدينه بودند ، شايد بيش از هزار مرتبه متذكّر آن شده‌اند ، روايت ثقلين مىباشد . لذا به عقيدهء شيعه و سنى ، روايت ثقلين از متواترات است . ترديدى نيست كه پيامبر اكرم ( ص ) در هر فرصتى مىفرمودند : « إِنِّي تَارِكٌ فِيكُمُ الثِّقْلَيْنِ كِتَابَ اللَّهِ وَ عِتْرَتِي أَهْلَ بَيْتِي وَ إِنَّهُمَا لَنْ يَفْتَرِقَا حَتَّي يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْضَ مَا إِنْ تَمَسَّكْتُمْ بِهِمَا لَنْ تَضِلُّوا » « 1 » يعنى اى مردم ، قرآن و ولايت دو ثقل گرانبها هستند و از هم جدا شدنى نيستند و اگر زمانى جدا شدند ، بدانيد اسلام واقعى وجود ندارد . همان آيهء شريفهء كه در روز عيد غدير خم نازل شد و فرمود : ( يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما

--> ( 1 ) . مستدرك الوسائل ، ج 7 ، ص 254